30-01-2012Theater versus Museum

Vorige week mocht ik met mijn lief in Madrid zijn. En alhoewel het zonnetje vol scheen gingen we toch aan cultuur doen, lees het museum bezoeken. We bezochten het Prado. Wat een mooi museum en bij deze, een aanrader.

Maar daar gaat deze blog niet over. Wat mij bij het bezoek opviel was dat er zoveel jeugd en jong volwassenen aanwezig waren, en hoe we dat voor een deel toch missen in theaterland. Want de avondvoorstellingen... Zit ik er ver naast als het tegenwoordig richting 50+ gaat i.t.t. vroeger 40+?Nu ben ik al twintig jaar meestal de jongste in de zaal, maar het begint me wel op te vallen. En ik zie mensen om mij heen wel festivals en de popzalen blijven bezoeken. Popzalen die al lang niet meer de rokerige hollen zijn van vroeger. En die dus door het steeds up to date aanbod publiek blijven binden. Tot in hun verre veertig jaren.

Nu hebben we in theaterland mooie peuter, kleuter, familie en volwassen voorstellingen. maar hoeveel aanbod is er voor de yup, de groep 25-40? Best veel, en vooral te vinden in het cabareteske. Maar komen die mensen ook? Ze zitten nog pre- gezin, maar theater staat echt niet in hun shortlist. Terwijl popzalen dat wel staan.

Hoe komen we daar dan? In die shortlist? In de shortlist betekent meer spreiding in leeftijd, en dat is belangrijk. We willen niet dat theater alleen voor de oudjes wordt. En daar ziet het langzaam maar zeker mijn inziens wel naar uit.

Wat zijn dan oplossingen? Ik denk dat een deel zit in het minder lang van te voren programmeren. Dat zalen dus ruimte houden voor tussendoor aanbod, en daarmee voor hun mogelijke klanten interessant blijven om te volgen. Er kan via lokale media worden ingespeeld op meer hypes, wat voor iedereen even interessant kan zijn. En dat kan zowel des theaters als des muzieks zijn. Want wie wil de hit van Edinburgh nu niet gelijk in zijn zaal hebben? Of Ed Sheeran, om maar eens wat te noemen. Je creëert een buzz, en het is voor jonge mensen interessant om je zaal te blijven volgen. Het gebeurt een beetje met de grote cabaretiers, maar het kan veel verder gaan.

In theaterland ligt nu al veel vast tot mei 2013. Hoe houden we dat interessant om steeds in de media te brengen. Wat maakt in april 2013 de voorstelling mooier dan dat het nu (in concept) is. Bij voorstellingen die nog gemaakt moeten worden is de time-line natuurlijk interessant, maar zeg, je brengt zoiets als STOMP nog een keer. Wat maakt het weer interessant om in de media (geen reclame ) te brengen? En dan wederom een hoge conversie te krijgen...

Hoe komen we dus in die shortlist? Daar is ook ook goede, structurele collectieve reclame voor nodig. Die wellicht even een topper aanstipt. Je zou zelfs voorstellingen daarop kunnen programmeren. En dat is dus wel een kwestie van veel planning. Want dan moeten alle disciplines aan bod komen. Een mooie uitdaging lijkt me. Ik wil wel meedenken.

Nu gaan door de peuter, kleuter, en familievoorstellingen veel mensen al op vroege leeftijd naar een theater. Maar helaas is er dan een breuk. En die breuk zou gerepareerd moeten worden. Hoe? Voor een deel door de prijs. Die is te hoog voor de studerenden. maar direct na studeren, en ze hebben een baan, is dat al niet meer. Misschien is het beter te kijken waarom de zeg 18- 25 jarigen weinig naar theaters gaan, want dat zijn jaren die er toe doen. Dat is de reden dat ze later ook moeilijker komen. Want dat zijn ook vormende jaren. Wij gingen naar de popzalen, en daar komen we dus nu nog. Wij gingen naar Lowlands, en gaan dat nu nog. Volgens mij ligt daar een belangrijk deel van het antwoord.

Als laatste kunnen de grote producties natuurlijk voor de shortlist van belang zijn. Als iemand naar Zorro, of Miss Saigon komt, dat er dan een stimulans komt om ook naar een andere voorstelling te gaan. Want aanbod is er voldoende, en dat aanbod is voor een groot deel ook erg mooi en goed.

Die shortlist dus. Belangrijk. In het museum was ook een goed prijsbeleid. Nu is dat voor theater, met haar eenmalig aanbod, en dus geldstroom, niet eenvoudig. Want gratis kaarten weggeven, dat doet niemand graag. Maar op het moment dat het een marketing tool is voor de lokatie, dan natuurlijk wel. Maar dan is de kost ook voor de lokatie. En dat is weer een heikel punt. Zoals monument Jacques Senf ooit zei: "het gaat niet om de eerste kaarten, het gaat om de laatste kaarten" . Misschien moeten we juist die laatste kaarten een status weggeven. Maar dat is, weet ik uit mijn marketingverleden, vloeken in de kerk. Nu doe ik dat graag, dus bij deze. als Karin Bloemen niet is uitverkocht, waarom dan niet de laatste kaarten eens inzetten voor een collectief doel. Ik weet zeker dat Karin dat kan ondersteunen, als het doel maar duidelijk is, en er ook targets worden gesteld.Ook wij hebben uitverkochte voorstellingen, en ja, ook daar kan dus gesproken worden over die laatste kaarten. Walk The Talk noemen we dat.